|
 |
 |
|
 |
|
بشارت به یاران حضرت مهدی علیه السلام
امام رضا علیه السلام از اجداد بزرگوارشان نقل می کنند که امام حسین علیه السلام فرمودند: روزی به خدمت جدم رسول الله صلی الله علیه و آله رسیدم، اُبی بن کعب نیز آن جا بود.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
سه آرزو
اين داستان برگرفته از واقعه اي حقيقي است كه در كتاب شريف «عبقري الحسان» نوشته عالم پرهيزگار مرحوم آيت الله شيخ علي اكبر نهاوندي نقل شده است.
محمد تقي اختياري
میرزا هادی نگاهی به جمعیت انداخت. سپس دستش را روی شانه سید عبد الله گذاشت و دهانش را نزدیک گوش او برد و گفت: آقا سید، این همه گریه و زاری خوب نیست مردم چه می گویند؟! خوب است کمی خوددار باشید.
سید عبدالله در حالی که هنوز می گریست، سرش را بالا آورد و پاسخ داد: چه کنم؟ نمی توانم که به خاطر مردم اشکم را پنهان کنم. دست خودم نیست دلم می سوزد.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
عصر یک جمعه دلگیر
عصر یک جمعهء دلگیر، دلم گفت بگویم بنویسم که چرا عشق به انسان نرسیده است؟چرا آب به گلدان نرسیده است؟چرا لحظهء باران نرسیده است؟ وهر کس که در این خشکی دوران به لبش جان نرسیده است، به ایمان نرسیده است و غم عشق به پایان نرسیده است. بگو حافظ دلخسته زشیراز بیاید بنویسد که هنوزم که هنوز است چرا یوسف گمگشته به کنعان نرسیده است ؟چرا کلبه احزان به گلستان نرسیده است؟دل عشق ترک خورد، گل زخم نمک خورد، زمین مرد، زمان بر سر دوشش غم و اندوه به انبوه فقط برد،فقط برد، زمین مرد، زمین مرد ،خداوند گواه است،دلم چشم به راه است، و در حسرت یک پلک نگاه است، ولی حیف نصیبم فقط آه است و همین آه خدایا برسد کاش به جایی، برسد کاش صدایم به صدایی...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
مادرگفت:
من لالایی تازه ای خواهم ساخت!
من در گوش نوزاد دلبند خویش، حدیثی تازه تر خواهم گفت ...
من قلب کوچک دردانه خود را،
با رئوف ترین قلب عالم،
پیوند خواهم زد
و من خواب کودک خویش را شیرین ترین خواب عالم خواهم کرد ...
من لالایی تازه ای خواهم ساخت ...
لالایی فراق،
لالایی انتظار،
لالایی وصال ...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
کشاورز گفت:
ای برکت دهنده ی زمین من!
امسال با خویش عهد کرده ام
که هرگز در سرزمین قلبم، بذری نکارم ...
هیچ بذری؛ به جز بذر محبت تو را – که آرزویی شده ای برای من –
نه بذر محبت فرزند،
نه بذر محبت همسر،
نه بذر محبت مال،
نه بذر ...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
جوان گفت:
جاده مرا صدا می زند...
راه مرا می خواند...
بگذار بخواند! من کوله بار خویش را بسته ام!
پس ... قدم در راه خواهم گذاشت؛
پا به پای جاده ها خواهم رفت؛
هم نفس با ثانیه ها، خواهم دوید ...
و می دانم که این راه
راهی است پر از چاه
پر از کوره راه،
پر از پستی ،
پر از بلندی،
پر از فراز،
و پر از نشیب...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
پیر گفت:
شرمنده ام؛
شرمگین ام؛
رو سیاه ام!
چه بسیار لحظه ها که بی یاد تو سپری کردم
و چه بسیار ثانیه ها
و چه بسیار دقیقه ها
و چه بسیار ساعت ها ... !
و اکنون – که راهی نمانده است تا پایان راه –
و چه پشیمان ام
|
|
|
|
|
|
|
|
|
پدر گفت:
آقا!
آقاجان!
آقای یگانه ی من!
مظلوم ترین!
تنها ترین! ...
تو خود خوب می دانی که من، عاشق عاشقی پیشه ی دل شکسته ی تو، با خود عهد کرده بودم که زندگی را، تمام زندگی را ... آری، همه و همه ی آن را، وقف تو کنم ...
و چرا نه ؟!
|
|
|
|
|
|
|
|
|
دستی به سوی آفتاب
مرتبه ی لذت به اندازه خرد
انسان در دوره های مختلف عمر خود به دنبال اهداف متفاوتی است؛ و آن چه باعث ایجاد حس رضایت و لذت در او می شود در کودکی و نوجوانی و جوانی و میانسالی فرق می کند.
این تفاوت نه تنها در فصل های مختلف عمر یک انسان وحود دارد بلکه در میان انسان های مختلف نیز دیده می شود.
و آن چه منشا این اختلافات اساسی و بسیار می باشد تفاوت در میزان خرد و دایره ی بصیرت و مرتبه روحی فرد است.
شاید برترین لذت و بلند ترین هدفی که یک کودک چند ساله بتواند تصور کند و به دنبال آن باشد داشتن یک خوراکی ساده یا یک اسباب بازی باشد.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
اعتقاد به مهدويت در ساير اديان و ملل
آيين هندوها
در كتاب «ويد» كه نزد هندويان از كتب آسمانى است، چنين آمده است:
پس از خرابى دنيا پادشاهى در آخرالزمان پيدا شود كه پيشواى خلايق باشد و نام او منصور(1) باشد و تمام عالم را بگيرد و به دين خود در آورد و همه كس را از مؤمن و كافر بشناسد و هر چه از خدا بخواهد بر آيد.(2)
|
|
|
|
|
|
|
|
|
برای آفتاب
انسان بر اساس سرشت پاک خویش در جستجوی خوشبختی است و خداوند دادگر کلیدهای خوشبختی را در نزد امینان و جانشینان خود در روی زمین به ودیعت نهاده است. اکنون که در روزگار غیبت واپسین آنان زندگی می کنیم شایسته است هدایت های کلیدی زیر را به کار بندیم و به آن امید که زمینه های ظهور طلایی آن موعود فراهم گردد و به دست مبارک ایشان ارمغان خوشبختی نصیب همگان شود.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
ربط
لغات، کلمات، واژگان!
گاهی وسیله ی ارتباط گاهی خطرناک تر از سلاح های جنگی؛
گاهی ملعبه ای بی فایده و گاهی جرقه ای در خلق ایده ای بی نظیر؛
دنیایی پر از رمز و راز که هر روز دریچه ای به دنیای مفاهیمی تازه تر می گشاید؛
دریایی از معانی که مفاهیم که بسیاری در بردارد!
|
|
|
|
|
|
|
|
|
شاید کسی را فراموش کرده ایم!
مادر را دیده ای که چه سان از فرزند نو خاسته اش چشم بر نمیدارد و هر جا که او گامهای سست و لرزانش را میگذارد بی اختیار یک گام از او جلوتر میدود؟ کودک تازه متولد شده را که هنوز هیچ پناهگاهی نمیشناسد په سخت میگرید و بی تابی میکند و در پس او مادر و پدرند که از بی قراری کودک بی تابند؟ هر روز و هر شب از برای لحظه ای به خواب رفتن نوزاد جشم بر روی چشم نمیگذارند و سرانجام این خستگی است که پلکهای سنگینشان را به هم میدوزد و دوباره با شنیدن آهنگ گریه ی نوزاد به جدال با خواب در میافتند. به راستی این چه حسی است که این چنین سختی و دشواری زندگی را بر پدر و مادر شیرین و خوشایند میسازد؟ این کدامین حلقه از سلسله جنبان محبت است که این گونه بر گرداگرد کودکی میپیچد و او را فصل مشترکی میکند از عاطفه زوجی بر ثمره ی وجودیشان؟ مگر میشود که روزی بگذرد و پدر با دیدن کودکی که دست در دستان والدینش دارد یاد فرزندش نیفتد و یا مادر اگر چیزی برای کام خود خواسته قبلاً آن را برای کودکش نخواسته باشد؟!
|
|
|
|
|
|
|
|
|
انتظار
پيغمبر فرمودند:
«كسي كه مرا، اهل بيت مرا، عترت مرا و حقيقت مرا بيشتر از خودش، خانوادهاش، نوادگانش و ذاتش دوست نداشته باشد به درجه ايمان نرسيده است. »
عترت و اهل بيت پيغمبر (ص) علي مرتضي، فاطمه زهرا، حسنين و امامان معصوم از نسل حسين سلام الله عليهم اجمعين هستند.
امروز آنكسي كه با قطع و يقيين و به هزار قسم جلاله مي توان گفت پسر و فرزند پيغمبر است و هيچ كس در فرزنديش نسبت به پيغمبر، اقرب و اقدم از او نيست؛ وجود مسعود اعليحضر بقيه الله كه امام زمان ما وفرزند امام حسن عسكري است (ع) است. ما وقتي ايمان به پيغمبر خواهيم داشت كه اين پسر پيغمبر را قبول داشته باشيم و او را بهتر از بچه هاي خودمان بخواهيم و بيشتر از آن ها دوستش بداريم.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
فلا اقسم بالخنس …
از حضرت باقر (ع) روايت نقل شده است
«ام هاني ثقفيه» نقل مي كند.
روزي خدمت حضرت باقر عليه السلام رسيده عرضه داشتم: يا ابن رسول الله! آيهاي در كتاب خدا مطالعه كرده ام كه خواب از من ربوده مضطربم داشته است؛ زيرا معني اين آيه را نمي فهمم كه چيست . حضرت فرمود: كدام آيه را مي گويي؟ ام هاني عرض كرد: آية: «فلا اقسم بالخنس … »
|
|
|
|
|
|
|
|
|
حضور و غیبت
اختلاط زبان فارسی و عربی برخی از واژه ها را به صورتی درآورده که ما از حقیقتش دور مانده ایم. وقتی گفته می شود: حضور، ضد آن غیبت است؛ مانند حضور و غیاب شاگردان در کلاس. راجع به امام زمان علیه السلام هم تصورمان از غیبت ایشان بدین گونه است؛ چون این کلمه در فارسی اینگونه به کار رفته است. حال اگر به این معنی در نظر بگیریم که غیبت در مقابل حضور است، مثل شاگردی است که سرکلاسنیست. اما در مورد امام زمان علیه السلام گفته می شود:
|
|
|
|
|
|
|
|
|
دلتنگ
به یقین دلتنگی , و سراسر مشتاق, که بیائی روزی....
خواهی آمد آخر, صبح یک آدینه, بعد یک شام دراز
خواهی آمد اخر, ای سراپا گرمی, بعد یک عصر یخی
و ظهورت زیباست, مثل آغاز بهار, بعد فصلی سوزان
چه کسی گفت جدائی از ما؟ ریشه اش قطع شود
چه کسی گفت نمی آئ تو؟ کام او زهر شود
هر که هم گفت به جا بلقائی, کشتی اش غرق شود
می توان یافت تو را هر جائی, سر کوهی , در بیابان یا که در دریائی
می توان یافت تو را هر جائی, کربلائی, عرفاتی یا که سامراتی
هم غذائی شاید! خشک نانی که یتیمی دارد
|
|
|
|
|
|
|
|
|
رستگاري
کلافه بود. از صبح در کوچه ها پرسه می زد؛ بدون این که مقصدش را بداند؛
بی هدف از این کوچه به آن یکی از این بازار به آن بازار. ظهر شده بود و خورشید سوزان تر از همیشه بر سر شهر می بارید.
دیگر خسته شده بود انگار این گرفتاری ها تمامی نداشت. بیشتر کار کرده بود بیشتر تلاش کرده بود؛ اما چیزی از این همه گرفتاری کم نشده بود.
با خود فکر می کرد که می بینی چگونه این مشکلات زمین گیرت کرده؟
و بعد به خدا گلایه می کرد که: از این همه لطف تو سهم من این است؟ گرفتاری، نداری؟
مرد هم چنان غرق در این افکار، بدون این که بداند و بخواهد به خانه امام صادق علیه السلام رسیده بود لحظه ای درنگ کرد.
کجا بهتر از این جا؟ شکایت روزگار را پیش او می برم. درد این دل را به او می گویم.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
در خطبۀ غدير(سخنراني پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم در معرفي امام علي عليه السلام) به حضرت بقية الله الأعظم، توجه خاصي شده است.
خبر دادن از مهدي موعود براي آن مردمي كه قبول ولايت امير المؤمنين عليه السلام برايشان سنگين بود، بيانگر آينده نگري اسلام و برنامة بلندمدت دين الهي براي مسلمين است. اگرچه برخي با آنکه آن روز با علي بن ابي طالب عليه السلامبيعت کردند؛ پيمان شکسنتد . ولي حقايق در طول زمان براي نسلها روشن گشت، و از آنجا كه كارها به دست خداوند است، روزي امر اهل بيت عليهم السلام ظاهر خواهد شد. آن روز، جهان به دست جانشينان واقعي پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم سپرده ميشود و انتقام آنچه در طول قرنها بر ايشان رفته است، گرفته خواهد شد.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
چهل حديث از امام عصر عليه السلام
قالَ الاِْمامُ الْمَهْدِىُّ(عليه السلام):
1 توجه امام مهدى(عليه السلام) به شيعيان خويش
إِنّا غَيْرُ مُهْمِلينَ لِمُراعاتِكُمْ، وَ لا ناسينَ لِذِكْرِكُمْ، وَ لَوْ لا ذلِكَ لَنَزَلَ بِكُمُ اللاَّْواهُ، وَ اصْطَلَمَكُمُ الاَْعْداءُ. فَاتَّقُوا اللّهَ جَلَّ جَلالُهُ وَ ظاهِرُونا.
ما در رعايت حال شما كوتاهى نميكنيم و ياد شما را از خاطر نبردهايم، كه اگر جز اين بود گرفتاريها به شما روى مي آورد و دشمنان، شما را ريشه كن مي كردند. از خدا بترسيد و ما را پشتيبانى كنيد.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
دعاي امام هادي عليه السلام
شخصي شيعي مذهب به نام عبد الرحمن در زمان امام هادي عليه السلام در اصفهان ساکن بود. از او پرسيدند: چرا به امامت حضرت علي النقي عليه السلام معتقد شدي؟ گفت: چيزي ديدم که موجب اين اعتقاد من شد.
من مردي فقير بودم و زبان و جرات داشتم. يک سال اهل اصفهان مرا از شهر بيرون کردند. من با جمعي ديگر براي شکايت به دربار متوکل رفتيم. وقتي در دربار بوديم، دستوري از سوي او صادر شد که علي بن محمد الرضا عليه السلام احضار شود.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
شب چادر خاكستري خالدارش را بر سر شهر كشيده است. خالهايش درشت و ريز است و مي درخشند.
يك گل درشت نيز بر تارك چادر جلوه گري مي كند و دل مي ربايد.
بر بام منزل، فارق از هياهوي روز، تن به خنكاي شبانه سپرده ام، به اين اميد كه گونه هاي تفتيده ام به ضمادي از نسيم مرهم پذيرد و رقص بي پرواي ذرات هوا در لابلاي گيسوانم آرامشي به خاطر پريشانم هديه كند.
خال هاي چادر را يكي يكي به تير نگاهم شكار مي كنم. سعي مي كنم آنها بشمارم… ناتوان مي شوم.
چشم مي دوانم و درشت ترينشان را كه برليان گونه نور مي پاشد بر مي گزينم و به آن خيره مي شوم.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
سلام بر مهدی علیه السلام
يا أَيُّهَا الْعَزِيزُ مَسَّنا وَ أَهْلَنَا الضُّرُّ وَ جِئْنا بِبِضاعَةٍ مُزْجاةٍ فَأَوْفِ لَنَا الْكَيْلَ وَ تَصَدَّقْ عَلَيْنا إِنَّ اللَّهَ يَجْزِي الْمُتَصَدِّقِينَ.
اي عزيز به ما و خانوادة ما آسيب رسيده است و سرمايه اي ناچيز آورده ايم. بنابراين پيمانة ما را تمام بده و برما تصدق كن كه خدا صدقه دهندگان را پاداش مي دهد.
شناختي كوتاه از حضرت مهدي (عج)
1- نام: محمد
2- القاب حضرت: مهدي موعود، امام عصر، قائم آل محمد، بقيه الله، حجت، خاتم، صاحب لزمان، منتظر و …
3- كنيه هاي حضرت: اباالصالح، ابا القاسم و ابوجعفر
|
|
|
|
|
|
|
|
|
نزديك شمردن ظهور
انتظار به طور كلي يك امر قلبي است. و اين امر قلبي وقتي حاصل مي شود كه انسان در هيچ حالي از ظهور امام(ع) نااميد نباشد و آن را بعيد نشمارد. انسان منتظر در زمان غيبت، صبح و شام چشم به ظهور امامش دوخته است و هيچگاه آن را دور نمي داند. داشتن همين حال قلبي در زمان غيبت امام(ع) مورد رضاي پروردگار و نجاتبخش انسان است. امام صادق(ع) مي فرمايند:
|
|
|
|
|
|
|
|
|
پنهاني خورشيد
… راستي اگر خورشيد چندين سال بر آسمان هيچ شهر و دهكده اي، و بر دامن هيچ كوه و دشتي، و بر اندرون هيچ خانه و روزنه هيچ كاشانه اي نتابد و چشم هيچ انساني آن را نبيند، آيا همين مقدار عدم ديدار چندين ساله موجب شك و ترديد در اشخاص نمي شود؟ و آيا مي توان به نجواناني كه از آغاز كودكي خورشيد را نديده اند، وجود آن را اثبات كرد؟ اگر به آنها گفته شود: تمام پدر بزرگها هر روز زمستان در كنار ديوار مي نشستند و آفتاب مي گرفتند. و در تابستان از تابش آن به سايه پناهنده مي شدند. و گهگاهي هم تابش مستقيم آن، صورت آنها را آزار مي داد.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
به ما نگفتند …
راستش را به ما نگفتند يا لااقل همه راست را به ما نگفتند.
گفتند: تو كه بيايی خون به پا مي كني،جوي خون به راه مي اندازي و از كشته پشته مي سازي و مارا از ظهور تو ترساندند.
درست مثل اينكه حادثه اي به شيريني تولد را كتمان كنند و تنها از درد زادن بگويند.
ما از همان كودكي، تو را دوست داشتيم. با همه فطرتمان به تو عشق مي ورزيديم و با همه وجودمان بي تاب آمدنت بوديم.
عشق تو با سرشت ما عجين شده بو و آمدنت، طبيعي ترين و شيرين ترين نيازمان بود.
اما… اما كسي به ما نگفت كه چه گلستاني مي شود جهان، وقتي كه تو بيايي.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
رعایت ادب
بزرگ داشت کریمان و تجلیل از انسانهای وارسته، همیشه و در همه جا پسندیده است؛ چنان که برای پیامبر صلی الله علیه و آله و فرزندان معصومش علیهم السلام بالاترین تکریم ها و تجلیل ها شایسته به نظر می رسد؛ اما برخاستن و در حال قیام «دست بر سر نهادن» تواضع و احترامی است که هنگام شنیدن نام هیچ کس، جز قائم آل محمد علیه السلام به صورت سیره و سنت موکد در نیامده است.
امام رضا علیه السلام هنگام ذکر نام قائم ارواحنا فداء از جای برخاسته، و دست بر سر می نهاده و می فرمود: «خدایا فرجش را برسان و قیامش را آسان گردان»(1)
|
|
|
|
|
|
|
|
|
نمونه ای از چشم به راهی جدی یک شیعه:
یکی از دوستان جوان در جلسه ی مذاکرات ازدواج با همسر آینده، از جمله شروط خود، چنین مطرح کرده بود: من "منتظر ظهور"ام این یعنی اگر فردا ندای آسمانی ولی خدا به گوش برسد و آن حضرت یاران خویش را طلب کنند، من خواهم رفت. این یعنی که انتظار فرج با خون فرد عجین شده است که این قدر قضیه را جدی می بیند. کمتر کسی از ما با موضوع بدین نحو برخورد می کند و این ترصّد و آمادگی همه جانبه را نشان می دهد. اگر آن ترصّد را داشته باشیم، می شویم همان یاران وفادری که امام حسن علیه السلام در به در دنبالشان می گشت، می شویم همان اصحابی که مولا علی علیه السلام دنبالشان می گشت. یک عمّارش که از بین می رود، چه قدر فریاد می زند! یک مالکش که از بین می رود، "هل موجود کمالک" می گوید. این فریادهایی است که در نهج البلاغه از آن حضرت وجود دارد.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
… برخيز… برخيز! آري يوسف را آوردند. درنگ جايز نيست.
برمي خيزي. در اتاق كوچك و تاريك خود جستجو مي كني؛ امّا نه، هيچ چيز در بساط نداري… هيچ چيز. به كنج اتاق خيره مي شوي. آري، آن جا را نگاه كن… روي آن پاره حصير به هم پيچيده، تنها كلافي نخ، بي فايده افتاده است و ديگر هيچ…
لحظهاي قامت خميده و رنجورت را به ديوار كهن سال پشتِ سر استوار مي كني؛ به فكر فرو ميروي: اي كاش تو نيز از اشراف شهر بودي!
كلاف نخ را بر ميداري؛ از اتاق بيرون ميروي… وه! چه غوغايي است… مرد و زن، كوچك و بزرگ، پير و جوان، همه و همه به سوي بازار ميدوند… ديگر مجالي براي صبر نيست.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
... اشتباه بزرگي كه صورت گرفته اين است كه اختلاط زبان فارسي و عربي برخي از واژهها را به صورتي درآورده كه ما از حقيقتش واماندهايم. وقتي گفته ميشود: حضور، ضد آن غيبت است؛ مانند حضور و غياب شاگردان در كلاس. راجع به امام زمان هم تصورمان از غيبت ايشان بدين گونه است؛ چون اين كلمه در فارسي اين گونه به كار رفته است. حال اگر به اين معني در نظر بگيريم كه غيبت در مقابل حضور است، مثل شاگردي است كه سركلاس نيست و ديگر تكليفي ندارد و حداكثر آماده ميشودكه بعدها او را تنبيه هم بكنند؛ اما در مورد امام زمان عليه السلام گفته ميشود:
«بيمنه رزق الوري و بوجوده ثبتت الارض و السماء»1
به وجود امام زمان عليه السلام روزي مي خورند و از مواهب دنيا بهرهمند مي شوند.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
از وقتي كه مسجد النبي ساخته شد، پيامبر اكرم صلي الله عليه و آله در موقع ايراد خطبه و سخنراني (مخصوصا روزهاي جمعه) براي مسلمانان، بر تنهي درخت خرمايي كه در صحن مسجد باقي مانده بود تكيه مي دادند؛ منتها وقتي جمعيت زياد شد، اصحاب پيشنهاد كردند كه منبري براي رسول خدا صلي الله عليه و آله ساخته شود تا همگان، به آساني بتوانند پيشواي مهربان خود را ببينند. پيامبر صلي الله عليه و اله نيز اجازه فرمودند؛ منبري از چوب با دو پله و يك عرشه ساخته شد.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
«وَلَهُ أَسْلَمَ مَن فِي السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ طَوْعًا وَكَرْهًا ...»(1)
و هر كس كه در آسمانهاو زمين است، از سر اشتياق يا كراهت، تسليم فرمان او خواهد بود.
بشارت به ظهور امام مهدي عليه السلام در تمامي كتب آسماني قبلآمده است. همه انبيا و اوليا، انتظار آن روز را مي كشيده اند؛ ولي غيبت آن امام همام تا كي ادامه مي يابد و خداي بزرگ چه هنگام به آن عزيز اذن ظهور خواهد داد، هيچ كس جز خدا نمي داند. (2) به همين جهت، هر كسي براي ظهور آن حضزت وقت معيني را اعلام كند، دروغ مي گويد. امام مهدي عليه السلام در توقيعي فرموده است:
اما ظهور الفرج فانه الي الله؛ و كذب الوقاتون. (3)
امر ظهور به دست خداست و آنان كه براي ظهور وقت معين مي كنند، دروغ مي گويند.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
آیا شود که مهر
روزی به شامِ تیره ی ما راهبر شود؟
آیا شود که چرخ
این جامِ شوکرانِ بلا افکند به خاک؟
آیا شود که باز
از بعدِ سال ها
خورشید سر زند؟
|
|
|
|
|
|
|
|
|
امام زمان علیه السلام بهار دلها
فصل بهار، به فرمان اجتناب ناپذیر الهی در نظام آفرینش طبیعت مرده را حیات می بخـــشد و گل ها و گیــاهان را زنده می سازد.
آیا برای دلهای مرده ی انسان ها هم بهاری هست که آنها را زندگی بخشد و از حیات معنوی بهره مند گرداند؟
آیا برای جان های افسرده ی بشر هم بهاری هست که آنها را نشاط دهد و از خرمی و شادابی برخوردار سازد؟
آیا برای قلب های پژمرده ی آدمیان هم بهاری هست که آن ها را طراوت بخشد و از سر چشمه ی آب حیات ابدی سیراب نماید؟
|
|
|
|
|
|
|
|
|
گر بيايی کوير خسته ی شب
گلشن مهر و نور می گردد
گر بيايی به زير پای طلوع
چاه راه عبور می گردد
گر بيايی ستارگان سحر
در نگاه تو رنگ می بازند
گر بيايی کبوتران اميد
لانه هارا دوباره می سازند
|
|
|
|
|
|
|
|
|
تاريک ترين لحظه ها
تاريک ترين لحظات شب قبل از طلوع فجر است.
تاريک ترين را بگذرانيد، چشم ها را به روی بادِ سردِ شب، ببنديد، تا نسيمِ خنکِ صبح، طلوعِ خورشيد را برايتان به ارمغان آورد.
سپيده می زند. سحر می دمد و آفتاب، از ميانِ لايه هایِ عميقِ شب، خواهد گذشت و دستِ ناتوانِ اميد را با دست هاي گرمش، توان خواهد بخشيد.
پيکر فرسوده ی استقامت، دوباره می ايستد و کمان خميده ی صبر، راست خواهد شد.
ظفر نزديک است! صبر پيشه کنيد! استقامت ورزيد که انتظار جامه ی سعادت به بر خواهد کرد! (1)
|
|
|
|
|
|
|
|
|
از پنجره دلم كه قابي شكسته دارد صدايت مي زنم
نسيم نام تو بر لبهايم مي وزد
خيال سبزت هميشه با من است
تو اين جايي، در قاب پنجره هايي كه رو به باغ خدا باز است
دستهايت طراوت و سبزي را تكرار مي كند
از نگاهت ستاره و مهتاب مي چكد
خورشيد ذرهاي از مهرباني توست
|
|
|
|
|
|
|
|
|
قيام مهدي
بنا بر گفتار و اخبار معصومين- عليهم السلام -مهدي -عليه السلام- پس از غيبتي طولاني به فرمان خداوند در مکه در کنار کعبه ميان رکن و مقام ظهور خواهد فرمود. پرچم، شمشير، عمامه و پيراهن پيامبر با اوست . به وسيله فرشتگان ياري خواهد شد .
ياران ويژه اش سيصدو سيزده نفر هستند که در مکه با او پيمان خواهند بست. ندايي آسماني ظهورش را به تمام جهانيان اعلام خواهد نمود. از آنجا به عراق و کوفه خواهد رفت.
کوفه مرکز حکومت او و پايتخت جهان خواهد شد.محل برگزاري نماز آن حضرت مسجد سهله خواهد بود، در حالي که آن را به حدي وسعت خواهند داد که هزار در ورودي خواهد داشت.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
در ورای قرون، چون کوهی استوار از صبر، بر اسبی راهوار از عزم می آید ...
در دستان آسمانیش برای نامردمان شمشیر می خروشد، و برای هدایت مردمان قرآن می درخشد؛ می آید چون شهابی درخشان در تیره ترین شب بشریت،
می آید چون قامت بلند راستی در جنگل هراس انگیز ناراستیها ... عمامه ی محمد صلی الله علیه وآله وسلم بر سر ، پیراهن محمد صلی الله علیه وآله وسلم در بر، پای افراز محمد صلی الله علیه وآله وسلم بر پا، قرآن محمد صلی الله علیه وآله وسلم در سینه، و شمشیر علی علیه السلام در دست، با مهر زهرا سلام الله علیها، و صبر حسن علیه السلام ،و شجاعت حسین علیه السلام ،و عبادت سجاد علیه السلام ،و علم باقر علیه السلام ،و صدق صادق علیه السلام ،و بردباری کاظم علیه السلام ،و رضای رضا علیه السلام ،و جود جواد علیه السلام ،و هدایت هادی علیه السلام ،و هیبت عسکری علیه السلام می آید...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
غربت خانگی
غربت و تنهایی اقسامی دارد و هر یک را درجاتی از رنج به دنبال است؛ گاهی انسان از شهر و دیار خود بیرون می رود به میان جمعی که با آنان آشنایی ندارد ، این تنهایی او را آزار می دهد ؛ اما همین حالت اگر در شهر و محل سکونت برای او پیش بیاید ،رنجش دو چندان است ؛ چرا که انتظار آن است انسان در شهر خود آشنایانی داشته باشد تا دلتنگ نشود و به رنج اندر نیفتد. هر چه این دایره تنگ تر گردد، بار غربت سنگین تر و غم آن جانکاهتر می شود. اوج این رنج آن جاست که انسان در میان همسر و فرزندان خود بعنی در خانه خویش دچار تنهایی شود که این بسیار محنت زاست. فرد تامین معاش اعضای خانواده اش را عهده دار باشد و در انجام این امر به جد بکوشد، اما آنان نه تنها از در سپاس و تشکر از او بر نیایند ، بلکه اساسا وی را تحویل نگرفته و محلی از اعراب برای وی قائل نباشند. سهل است که اصلا فراموش کنند که آب و نان ایشان را چه کسی تأمین می کند و با بی خبری بخورند و بیاشامند و برخیزند و به کنجی خزند.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
غربت امام عصر عليه السلام آقاي من! مولاي غريب و تنهاي من! پدر مهربان اهل عالم! مي خواهم غربتت را حكايت كنم؛ غربتي كه دوازده قرن است ريشه دوانيده؛ غربتي كه اشك آسمان و زمين را جاري ساخته؛ غربتي كه حتي براي برخي محبانت، غريب و ناشناخته است؛ غربتي كه اجداد طاهرينت پيش از تولد تو بر آن گريسته اند. من از تصوير اين غربت و غم ناتوان ام.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
مولای من! آرزو داشتم مرا عبدالمهدی می نامیدند . دوست داشتم از همان اول ، اذان عشق تو را در گوشم زمزمه کرده بودند . ای کاش از ابتدا مرا برای تو نذر کرده ، حلقه غلامی ات را بر گوشم افکنده بودند ! کاش کامم را با نام تو بر می داشتند و حرز تو را همراهم می کردند . مهدی جان ! دوست داشتم با نام نامی تو زبان بازمی کردم ای کاش آن اوایل که زبان گشودم ، نزدیکانم مرا به گفتن "یا مهدی" وا می داشتند .
|
|
|
|
|
|
|
|
|
سلامت می دهم
درودت می فرستم
یابن فاطمه! كاربران عزيز بخش انتظار هر هفته جمعه ها براي اعضاي وب سايت گروه فرهنگي اميدواران ارسال خواهد شد. اولين انتظار را مي توانيد در لينك زير ملاحظه فرماييد. انتظار/جمعه 18 خرداد 1386
|
|
|
|
|
 |
|
