کشاورز گفت:

ای برکت دهنده ی زمین من!
امسال با خویش عهد کرده ام
که هرگز در سرزمین قلبم، بذری نکارم ...
هیچ بذری؛ به جز بذر محبت تو را – که آرزویی شده ای برای من –
نه بذر محبت فرزند،
نه بذر محبت همسر،
نه بذر محبت مال،
نه بذر ...

جوان گفت:

جاده مرا صدا می زند...
راه مرا می خواند...
بگذار بخواند! من کوله بار خویش را بسته ام!
پس ... قدم در راه خواهم گذاشت؛
پا به پای جاده ها خواهم رفت؛
هم نفس با ثانیه ها، خواهم دوید ...
و می دانم که این راه
راهی است پر از چاه
پر از کوره راه،
پر از پستی ،
پر از بلندی،
پر از فراز،
و پر از نشیب...

فرياد آفتاب

السلام عليک يا علی ابن موسی الرضا عليه السلام

واسه اون گنبد زرين

پشت كوه های خراسون مرقد پاكتو ديدن

واسه او صحن مطهر تو غروب كنار ايوون

پیر گفت:

شرمنده ام؛
شرمگین ام؛
رو سیاه ام!
چه بسیار لحظه ها که بی یاد تو سپری کردم
و چه بسیار ثانیه ها
و چه بسیار دقیقه ها
و چه بسیار ساعت ها ... !
و اکنون – که راهی نمانده است تا پایان راه –
و چه پشیمان ام